De weefdoeken tonen silhouetten van vrouwen die ooit woonden aan de Rue du Monument. Hun aanwezigheid is teruggevonden in oude glasplaatnegatieven, achtergelaten in het huis dat zij bewoonden. De gezichten zijn vervaagd, de namen vergeten. Wat resteert zijn contouren — sporen van een leven dat niet langer wordt herinnerd.

In hetzelfde huis werden tedere blousejes gevonden, fragiel kant en enkele kettingen van kralen. Intieme voorwerpen, met de hand gemaakt, die spreken over zorg, tijd en aandacht. Deze materialen vormen het uitgangspunt voor het werk. De silhouetten worden vastgelegd en verder geborduurd in het kant, alsof de vrouwen opnieuw worden aangeraakt door het handwerk dat hen ooit omringde.

De silhouetten zijn geplaatst binnen afzonderlijke, met de hand geborduurde kaders, alsof elk werk een kwetsbaar fotolijstje vormt, op grote geweven doeken van zelf vervaardigde schapenwol. De wol vormt de drager van tijd: zwaar, aards en solide. De kaders vormen een omlijsting zorgvuldig en aandachtig aangebracht. Ook zijn verschillen de kaders leeg gebleven - frames zonder figuur, zonder herinnering. Daar is niets meer. Deze afwezigheid maakt het verdwijnen tastbaar en onderstreept de breekbaarheid van wat ooit was.

Door hen vast te leggen in silhouet, zonder gezicht, blijven zij anoniem en universeel. Het werk is een poging om deze vrouwen niet te laten verdwijnen, om hun kwetsbare handwerken en stille levens opnieuw ruimte te geven binnen het weefsel van de tijd.